85 - قلّت عمل در برابر كثرت ثواب مىگويند : گروهى به عيادت مريضى رفتند ، در ميان آنان جوان لاغر اندامى بود ، مريض به او گفت : اين لاغرى تو از چيست ؟ پاسخ داد : علّتش امراض و اسقام است . گفت : تو را به خدا قسم حقيقت حالت را به من بگو . جوان گفت : شيرينى دنيا را چشيدم تلخ بود ، زر و زيورش نزدم كوچك است ، طلا و سنگش پيشم يكسان است ، گويى عرش حق را براى تماشايم ظاهر كرده‌اند و من آن را آن چنان كه هست مىبينم ، رفتن مردم را به سوى بهشت و جهنّم مشاهده مىكنم ، با تماشاى اين حقايق روزم به روزه مىگذرد و شبم به بيدارى ، در آنچه هستم ، از عبادت و عمل به چشمم نمىآيد ؛ زيرا عملم در برابر ثواب حق بسيار كم است « 1 » ! ! 86 - به اندازهء سفرتان توشه برداريد مىگويند : گروهى براى مقصدى بار سفر بستند ، راه را گم كردند ؛ به محلّ بنده‌اى از بندگان حق رسيدند كه از ديوان و غولان آدم‌نما فرار كرده و به كنجى به عبادت و تصفيه باطن مشغول بود . فرياد زدند اى بندهء حق ! ما راه را گم كرده‌ايم ، چنانچه مىدانى بنمايان ! با سر به سوى آسمان اشاره كرد ، مردم قصدش را درك نكردند . گفتند : ما راه را از تو مىپرسيم آيا جواب ما را مىدهى يا نه ؟ گفت : بپرسيد اما زياده‌روى در سخن نداشته باشيد ، روز رفته برنمىگردد و عمر گذشته بدست نمىآيد ، طالب حق بايد سرعت در بدست آوردن داشته باشد . قوم از سخن او تعجّب كردند ، گفتند : اى بندهء حق ! خلايق بر چه مبنايى نزد پروردگار محشور مىشوند ؟ گفت : بر نيّاتشان ، گفتند : ما را وصيّت كن . گفت : به اندازهء سفرتان

--> ( 1 ) - عرفان اسلامى : 2 / 218 .